گزارش صعود قله عرقچین به کلکچال

موقعیت جغرافیایی استان

قله عرقچین در منطقه دارآباد و در شمال محله کاشانک واقع شده است. این قله از طریق خط‌الرأس به کوه‌های کلکچال متصل است و در سمت شمالی آن دره دارآباد قرار دارد. عرقچین در امتداد خط‌الرأس شمال شرق به جنوب غربی رشته‌کوه‌های البرز قرار گرفته و یکی از قلل فرعی در این منطقه محسوب می‌شود. شکل ظاهری این قله به کلاهی کوچک شبیه است، و به همین دلیل به نام “عرقچین” شناخته می‌شود.

شرح گزارش برنامه

سه شنبه ۸ اردیبهشت ۱۴۰۵ ساعت ۵ صبح ، از بوستان نیلوفر در ارتفاع حدود ۱۷۶۰ متری در منطقه نیاوران ، در هوایی به‌غایت مطبوع و بهاری ، مسیر ما آغاز شد. نسیم ملایم و رنگ سبز غالب طبیعت ، نشانه‌های بهار زنده را در هر سوی مسیر می‌پاشید. انتهای بوستان ، جایی که مسیر پاکوب نمایان است از شیب‌ نسبتا تند مسیر به سمت شمال بوستان می‌رویم تا به جاده خاکی عریضی برسیم(اینجا محلی برای نگهداری سگ‌های جمع‌آوری‌شده توسط شهرداری و سازمان جنگلبانی هستند) به ناگاه دسته‌ای از این سگ‌ها با صدای پارس هماهنگ به استقبال آمدند ، اما نه از روی تهاجم، بلکه به‌سان مراقبان این مسیر آشنا ، بی‌آزار و حتی کنجکاو ، ما را بدرقه کردند. 
مسیر را به سمت غرب ادامه دادیم و در پاکوب مشخص به میان درختان کاج و سرو رفتیم ،
با عبور از فضای سبز پایین‌دست ، مسیر را ادامه داده و بعد از گذر از سه استخر کوچک و بزرگ  در مسیر و ادامه به سمت شمال به  شیب زیر قله عرقچین رسیدیم که آرام‌آرام به دلیل شیب تند پاها را به آزمون می‌کشید.

آفتاب هنوز مهربان بود و خنکی هوا بدن را نوازش می کرد در این بخش، چشم‌انداز شمال قله عرقچین و تنگچال منظره‌ای خیره‌کننده از البرز مرکزی را به نمایش می‌گذاشت. 

نخستین قلهٔ ها ، عرقچین به ارتفاع حدود ۲۷۵۰ و تنگچال به ارتفاع ۲۸۰۰  در ساعت ۷/۱۵ صبح بدون استراحت در مسیر ، صعود شدند . منظره‌ای وسیع برفراز پایتخت، آرام در برابرمان بود. نسیمی خنک از سمت دره دارآباد می‌وزید و ابرهای پراکنده از سمت شمال و خط الراس دارآباد به توچال آرام آرام در حرکت بودند.در اینجا ۴۵ دقیقه استراحت کردیم، صبحانه‌ای دلچسب خوردیم و چشم‌انداز رشته‌کوه‌های شمالی، به‌ویژه قله‌های دارآباد و سیاه بند و خط الراس و بند لارکرور روح‌مان را تازه کرد.
ادامه مسیر با پاکوب مشخص به سمت گردنه ای در مسیر غربی ادامه دادیم و تراورس زیر صخره‌ها(سمت چپ) را در پیش گرفتیم. در مسیر و زیر صخره‌های سنگی، لکه‌های برف ابتدا پراکنده و کم‌عمق بودند اما با نزدیک شدن به گردنه، سفیدی زمین بیشتر و چهره مسیر زمستانی‌تر می‌شد. 
در بالای گردنه، صحنه ناگهان تغییر کرد:، برف تا زانو، زمین را پوشانده بود، طوری‌که گویی در دل بهمن‌ماه قدم می‌زنیم، نه اردیبهشت!
برف‌ها در بعضی نقاط تا نیم‌متر ضخامت داشتند و این بخش از مسیر، حدود یک ساعت برف‌کوبی را طلب می‌کرد. اما منظره‌ی قله‌های لزون شرقی و کلکچال ، تصویری اسطوره‌ای از البرز را ترسیم می‌کرد. 
ساعت ۱۰ صبح ، قله کلکچال (۳۳۵۰ متر)  ، آرام اما مغرور، در میان باد نسبتا سرد اما بهاری و ابرهای در حال شکل‌گیری ، پذیرا‌یمان شد.
باد شدت می‌گرفت و ابرها به سرعت چهره آسمان را دگرگون می‌کردند. با ثبت عکس یادگاری و  با تشدید باد و انبوه‌تر شدن ابرها، سریع ارتفاع کم کردیم و از مسیر گردنه اسپلیت به سمت اردوگاه کلکچال فرود آمدیم. در محوطه اردوگاه توقفی دلنشین داشتیم؛ هوای نیمه‌ابری و آرامش محوطه در کنار بوی چای تازه‌دم و صدای پرندگان، پاداشی بود برای تلاش صبحگاهی. سپس مسیر پایانی را تا بوستان جمشیدیه ادامه دادیم و ساعت ۱۳:۳۰ برنامه با حدود ۱۵ کیلومتر پیمایش در فضایی آرام و رضایت‌بخش پایان یافت. 

این برنامه، یکی از زیباترین و متنوع‌ترین صعودهای نیمه‌اول سال بود: 
- صبح سبز با بوی بهار و آواز گنجشک‌ها 
- میانه‌ای مهیج با برفکوبی سنگین 
- و پایانی آرام در دل فضای شاعرانه جمشیدیه 

مسیر "عرقچین تا کلکچال" در فصل بهار،  ترکیبی است از بهشت و چالش ، از گرمای جان‌بخش خورشید تا سرمای خالص قله ، و از هیاهوی سگ‌های بوستان تا سکوت سپید قله . راهی که هر کوهنوردی را بار دیگر به وسوسه بازگشت وا‌می‌دارد.

علیرضا رشید
09123700542